عشق یکسـان ناز درویش و تـوانگر می کشـدایـن تــرازو سـنـگ و گـوهـر را بــرابــر مـی کـشـد
آفـتــاب روز مـحـشـر بــیـشـتـر مـی سـوزدشهر که اینجـا درد و داغ عـشـق کـمتـر می کـشـد
تـا بـه کـام دل کـنـد جـولـان سـپـنـد شـوخ مـاانـتــظـار دامـن صــحــرای مـحــشــر مـی کـشــد
دوزخ روشـندلـان دربـند هسـتـی بـودن اسـتشـمـع این هنگـامه آه از بـهر صـرصـر می کـشـد
مـی شـود از نـاتــوانـی دشـمـن عـاجــز قـویخـنـجـری هـر خـار بـر نـخـجـیر لـاغـر مـی کـشـد
آتـشـیـن رویـی کـه مـن پـروانـه او گـشـتـه امهر شـرارش روغـن از چـشـم سـمندر می کشـد
سـرمه خـواهد کرد چـشـم خـفـتـگان خـاک رابـر زمین این دامـن نازی کـه مـحـشـر می کـشـد
مـی کــشــد آن روی نـازک از نـگــاه گــرم مــاآنچـه از خـورشید محـشـر سـایه پـرور می کشـد
بـیـمـی از کـشـتـن نـدارد شـعـلـه بـیـبـاک مـاشـمـع مـا گـردن بــه امـیـد صـبــا بــرمـی کـشـد
نیست هر ناشستـه رویی قابـل جـولان اشکاین رقم را عشق بـر رخـسـار چـون زر می کشـد
پاک گوهر را زدرد و داغ عشق اندیشه نیستدر دل آتـش دم خـوش عـود و عـنـبـر مـی کـشـد
کـوری فـرزنـد روشـن مـی کـنـد چــشــم گـدانـاز دونـان را ســپــهـر سـفـلـه پــرور مـی کـشـد
می گدازد رشـتـه را گوهر، ولیکـن رشـتـه همانـتــقــام کــاهـش خــود را زگــوهـر مـی کــشــد
سـر ز جـیـب صـبــح بــرمـی آورد چـون آفـتـابهر که صائب در دل شب یک دو ساغر می کشد