مزد اشتیاق

هفت گردون را بگردم در پی سودای تو

ره میخانه و مسجد کدامست ...؟

ره  ميخانه    و  مسجد  کدام   است          که هر دو بر من مسکين، حرام است

نه در  مسجد  گذارندم  که رند است         نه در  ميخانه، کاين  خمار، خام است

ميان  مسجد و  ميخانه، راهی است         بجوييد ای  عزيزان،   کاين   کدامست

به ميخانه امامی مست، خفته است         نمی‌دانم   که  آن  بت را چه نام است

مرا   کعبه،   خرابات    است    امروز         حريفم   قاضی  و  ساقی،  امام  است

برو   عطار   کاو   خود   می شناسد         که سرور کيست، سرگردان کدام است


عطار نیشابوری

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم بهمن 1390ساعت 10:11  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  | 

آتش عشق

آتش عشق تو در جان خوشتر است         جان ز عشقت آتش افشان خوشتر است

هرکه خورد از جام عشقت قطره ای          تا  قیامت مست و  حیران  خوشتر  است

عطار

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم دی 1390ساعت 14:8  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  | 

عالم پر است از تو غایب منم ز غفلت ...

عالم پر است از تو غایب منم ز غفلت

تو  حاضری  و لیکن من  آن نظر ندارم


نه نه تو شمع جانی  پروانه  توام  من

زان  با تو  پر زنم من   کز تو خبر ندارم

عطار

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم دی 1390ساعت 13:52  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  | 

عقل کجا پی برد شیوه‌ی سودای عشق؟

عقل کجا پی برد شیوه‌ی سودای عشق؟          باز نیابی به عقل سّر معمای عشق

عقل تو چون قطره‌ایست مانده ز دریا جدا           چند کند قطره‌ای فهم ز دریای عشق؟

خاطر  خیاط   عقل   گر چه   بسی   بخیه  زد            هیچ قبایی ندوخت لایق بالای عشق

گر  ز    خود   و   هر دو کون پاک تبرّا کنی            راست بود آن زمان از تو تولای عشق

ور  سر  مویی   ز  تو  با  تو  بماند  به  هم            خام بود از تو خام، پختنِ سودای عشق

عشق  چو  کار  دل  است  دیده‌ی  دل باز کن            جان عزیزان نگر مست تماشای عشق

دوش در آمد به جان  دمدمه‌ی  عشق او             گفت اگر فانی‌ای هست تو را جای عشق

جان  چو  قدم  در  نهاد، تا که همی چشم زد            از بن و بیخش بکند قوّت و غوغای عشق

چون  اثر  او  نماند،  محو  شد  اجزای  او           جای دل و جان گرفت جمله‌ی اجزای عشق

هست درین بادیه  جمله‌ی  جانها  چو ابر           قطره‌ی باران او درد و دریغای عشق

تا    دل    عطّار    یافت   پرتوِ      این    آفتاب           گشت ز عطّار سیر، رفت به صحرای عشق

عطار

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1390ساعت 20:38  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  | 

معنای عشق...

جملگی در حکم سه پروانه ایم

در جهان عاشقان، افسانه ایم

اولی خود را به شمع نزدیک کرد

گفت: آری من یافتم معنای عشق

دومی نزدیک شعله بال زد

گفت: حال، من سوختم در سوز عشق

سومی خود داخل آتش فکند

آری آری این بود معنای عشق

عطار

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم تیر 1390ساعت 11:18  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  | 

هفت شهر عشق یا هفت وادی عرفان

گفت ما را هفت وادی در ره است چون گذشتی هفت وادی، درگه است
هست    وادی   طلب   آغاز    کار وادی عشق است از آن پس، بی کنار
پس سیم وادی است آن معرفت پس   چهارم  وادی    استغنا    صفت
هست  پنجم  وادی  توحید   پاک پس  ششم   وادی  حیرت  صعب‌ناک
هفتمین،  وادی  فقر  است و فنا بعد    از  این  روی  روش  نبود    تو را
در کشش افتی، روش گم گرددت گر   بود   یک   قطره    قلزم   گرددت

وادی اول: طلب

چون    فرو   آیی  به   وادی  طلب پیشت آید  هر  زمانی صد تعب
چون نماند هیچ معلومت به دست دل بباید پاک کرد از هرچ هست
چون   دل  تو  پاک  گردد  از  صفات تافتن  گیرد  ز  حضرت  نور  ذات
چون   شود  آن  نور  بر  دل  آشکار در  دل  تو  یک  طلب گردد هزار

وادی دوم: عشق

بعد  ازین،  وادی  عشق  آید پدید غرق  آتش  شد،  کسی  کانجا  رسید
کس  درین  وادی  بجز  آتش مباد وانک آتش نیست، عیشش خوش مباد
عاشق آن باشد که چون آتش بود گرم‌ رو،    سوزنده    و    سرکش    بود
گر  ترا  آن  چشم  غیبی  باز  شد با   تو   ذرات    جهان     هم‌   راز    شد
ور  به  چشم  عقل  بگشایی نظر عشق   را    هرگز    نبینی    پا   و سر
مرد   کار افتاده   باید   عشق   را مردم     آزاده       باید       عشق     را

وادی سوم: معرفت

بعد   از  آن  بنمایدت  پیش  نظر معرفت  را  وادیی  بی   پا   و  سر
سیر   هر کس  تا کمال وی بود قرب  هر  کس  حسب حال وی بود
معرفت  زینجا  تفاوت یافت‌ست این یکی محراب و آن بت یافت‌ست
چون    بتابد     آفتاب     معرفت از   سپهر    این   ره   عالی‌  صفت
هر یکی بینا شود بر قدر خویش باز یابد   در   حقیقت   صدر خویش

وادی چهارم: استغنا

بعد    ازین،    وادی    استغنا   بود نه    درو   دعوی   و   نه   معنی   بود
هفت   دریا،  یک   شمر  اینجا  بود هفت   اخگر،   یک   شرر    اینجا   بود
هشت جنت، نیز اینجا مرده‌ای‌ست هفت دوزخ، همچو یخ افسرده‌ای‌ست
هست  موری را هم اینجا ای عجب هر   نفس  صد  پیل  اجری  بی سبب
تا   کلاغی   را   شود    پر   حوصله کس   نماند  زنده،     در    صد   قافله
گر  درین   دریا   هزاران   جان   فتاد شبنمی   در    بحر    بی‌   پایان   فتاد

وادی پنجم: توحید

بعد    از   این   وادی   توحید  آیدت منزل     تفرید  و   تجرید    آیدت
رویها     چون   زین    بیابان   درکنند جمله  سر از یک گریبان  برکنند
گر   بسی  بینی   عدد،  گر  اندکی آن یکی  باشد  درین ره  در یکی
چون بسی باشد یک اندر یک مدام آن یک اندر یک، یکی باشد تمام
نیست   آن   یک   کان   احد  آید ترا زان  یکی   کان  در  عدد  آید  ترا
چون   برون  ست از احد وین از عدد از   ازل   قطع   نظر   کن   وز  ابد
چون  ازل  گم  شد،  ابد  هم جاودان هر  دو  را کس هیچ ماند در میان
چون همه هیچی بود هیچ این همه کی بود دو اصل جز پیچ این همه

وادی ششم: حیرت

بعد    ازین  وادی   حیرت   آیدت کار  دایم   درد   و   حسرت  آیدت
مرد حیران چون رسد این جایگاه در  تحیر  مانده  و   گم   کرده  راه
هرچه  زد  توحید  بر جانش رقم جمله  گم  گردد  ازو  گم  نیز  هم
گر بدو گویند: مستی  یا نه‌ای؟ نیستی گویی که هستی یا نه‌ای
در  میانی؟  یا  برونی  از  میان؟ بر    کناری؟   یا نهانی؟  یا عیان؟
فانیی؟ یا باقیی؟ یا هر دویی؟ یا  نهٔ  هر  دو   توی یا    نه   توی
گوید   اصلا  می‌ندانم  چیز  من وان  ندانم   هم،  ندانم   نیز  من
عاشقم،   اما،   ندانم   بر  کیم نه مسلمانم، نه کافر، پس چیم؟
لیکن   از  عشقم   ندارم  آگهی هم دلی پرعشق دارم، هم تهی

وادی هفتم: فقر و فنا

بعد    ازین    وادی    فقرست  و   فنا کی   بود   اینجا   سخن   گفتن   روا؟
صد      هزاران    سایهٔ     جاوید،    تو گم  شده   بینی  ز  یک  خورشید، تو
هر  دو عالم  نقش  آن  دریاست  بس هرکه گوید نیست این سوداست بس
هر که  در  دریای  کل  گم‌ب وده شد دایما     گم‌      بودهٔ      آسوده    شد
گم شدن اول قدم، زین پس چه بود؟ لاجرم    دیگر     قدم    را    کس   نبود
عود  و  هیزم  چون  به  آتش در شوند هر   دو   بر   یک جای خاکستر شودند
این  به  صورت  هر دو یکسان باشدت در    صفت    فرق    فراوان      باشدت
گر،  پلیدی  گم  شود  در   بحر    کل در     صفات     خود   فروماند   به   ذل
لیک    اگر،    پاکی   درین   دریا   بود او     چو   نبود     در   میان     زیبا   بود
نبود   او   و  او  بود،  چون باشد این؟ از   خیال    عقل    بیرون     باشد   این

عطار نیشابوری

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اسفند 1389ساعت 16:47  توسط محمد علی زعفرانی تبریزی  |